เรื่องเล่าที่ ๔ บิล เกตส์ แซบบ่…

บิล เกตส์ คนที่รวยที่สุดในโลก มีเงินไม่รู้กี่หมื่นกี่แสนล้านดอลล่าร์ก็คงกินอาหารวันละไม่เกิน ๓-๔ มื้อ ลองดูว่า ระหว่างบิล เกตส์ ที่รวยที่สุดในโลก กับคนที่จนที่สุดในโลก ในกรณีที่คนจนก็มีสิทธิ์กินของที่เขาชอบด้วย ความอร่อยน่าจะมีเหมือนกันใช่ไหม

ท่านอาจารย์เคยอยู่กับชาวบ้าน กินง่ายๆ กินข้าวเหนียว กินน้ำพริก กินผักบุ้ง ผักสะเดา ผักสด กินอะไรง่ายๆ ถ้าชอบก็อร่อยได้ เช่น ตำบักหุ่ง ท่านอาจารย์เคยฉันบ่อย นี่เรียกว่าอาหารไม่แพง แต่สำหรับคนที่ชอบ เขาก็ว่าอร่อย

ลองสมมติว่าบิล เกตส์ ผู้ที่รวยที่สุดในโลก เข้าไปทานอาหารในภัตตาคารที่หรูหราที่สุดในเมืองซีแอตเติ้ลที่เขาอยู่ อาหารราคาจานละหลายร้อยดอลล่าร์ เขากินแล้วรู้สึกอร่อย ความอร่อยที่บิล เกตส์รู้สึก ราคาคำละ ๑๐๐ ดอลล่าร์ เมื่อเทียบกับความอร่อยของชาวบ้านที่นั่งกินตำบักหุ่งอยู่ในเถียงนา ความอร่อยของบิล เกตส์ กับของชาวบ้าน ให้เราลองคิดซิว่า มันเหมือนกันหรือต่างกันอย่างไร

ความอร่อย ๑๐๐ บาท กับความอร่อย ๑ บาท ต่างกันอย่างไร เราพูดถึงความรู้สึกว่าอร่อยซึ่งเป็นความรู้สึกในปาก มันเหมือนกันใช่ไหม ความอร่อย ๑,๐๐๐ บาท อร่อย ๑๐,๐๐๐ บาท อร่อย ๑๐๐,๐๐๐ บาท ก็คืออร่อยเหมือนๆ กัน ใช่ไหม

นี่แหละ เขาจะหลอกให้เราเข้าใจว่ายิ่งแพงยิ่งอร่อย ทั้งๆ ที่มันเป็นไปไม่ได้ เพราะว่าปากของเราก็มีแค่นี้ คนรวยก็ปากอย่างนี้ คนจนก็ปากอย่างนี้ ฝรั่งก็ปากอย่างนี้ คนไทยก็ปากอย่างนี้ ลิ้นก็เหมือนๆ กัน ความรู้สึกอร่อยก็เหมือนๆ กัน ถึงสิ่งที่จะทำให้เกิดความรู้สึกว่าอร่อยมันแตกต่าง แต่ความรู้สึกอร่อย มันเหมือนกัน

ถ้าเข้าใจในจุดนี้ เราจะหายโง่ไปเยอะ

#อาหาร #ความอร่อย #คนรวย #คนจน #พระอาจารย์ชยสาโร #โหลหนึ่งก็ถึง