ครั้งพุทธกาล หน้าวัดพระเชตวันมักมีเด็กๆ มาวิ่งเล่นกัน เด็กเหล่านั้นก็มีทั้งลูกๆ ของอุบาสกอุบาสิกาชาวพุทธ มีทั้งลูกๆ ของผู้นับถือศาสนาอื่น

มารดาบิดาของผู้นับถือศาสนาอื่น รู้ว่าลูกของตนมาเล่นคลุกคลีกับเด็กๆ ชาวพุทธก็ไม่สบายใจ สั่งลูกๆ ของตนไว้ว่า “เล่นกันได้ แต่อย่าเข้าไปในวัดพระเชตวัน ถ้าพบเห็นพวกสมณศากยบุตร (=สมณะของพระพุทธเจ้าผู้ประสูติในราชวงศ์ศากยะ) ก็อย่าไหว้” ลูกๆ ของพวกเขาก็รับคำ

วันหนึ่ง เด็กๆ เล่นกันจนเหนื่อย กระหายน้ำ เด็กที่ไม่ได้นับถือพุทธก็บอกแก่เพื่อนผู้นับถือพุทธว่า “เพื่อนจงเข้าไปในวัด แล้วไปขอน้ำดื่มออกมาให้พวกเราดื่มด้วย”

เด็กๆ ชาวพุทธเข้าไปในวัดพบพระพุทธเจ้าประทับอยู่แถวนั้น พากันไหว้แล้วทูลขออนุญาตดื่มน้ำและขอน้ำออกไปให้เพื่อนๆ ข้างนอกด้วย พระพุทธเจ้าตรัสอนุญาตว่า “พวกเธอจงดื่มน้ำให้อิ่ม แล้วไปบอกเพื่อนๆ ข้างนอกวัดว่าให้เข้าไปดื่มในวัดเอง พระสมณะไม่อนุญาตให้นำน้ำออกมาให้”

เด็กๆ ชาวพุทธออกมาบอกความนั้นแก่เพื่อนๆ พวกเขาจึงพากันเข้าไปในวัดเพื่อจะดื่มน้ำ พระศาสดาทรงอนุญาตให้ดื่มน้ำดับกระหายแล้ว ทรงแสดงธรรมที่เหมาะสมกับเด็กเหล่านั้น เด็กๆ เกิดความศรัทธาเลื่อมใส กล่าวคำถึงพระรัตนตรัยและสมาทานศีล

เมื่อเลิกเล่นกัน กลับถึงบ้านแล้ว เด็กๆ ต่างเล่าเรื่องที่เข้าไปในวัดให้ผู้ปกครองฟัง พวกผู้ใหญ่ที่ไม่ได้นับถือพุทธต่างไม่สบายใจ เสียใจว่า “ลูกของเราเห็นผิดเป็นชอบแล้ว” ระหว่างนั้น มีผู้ใหญ่คนหนึ่งกล่าวขึ้นว่า “เด็กๆ ยังไม่รู้อะไรดีหรือไม่ดีหรอก ไหนๆ ตอนนี้เด็กๆ ของพวกเราก็มีความประพฤติเรียบร้อยดี พวกเราน่าจะลองมอบเด็กๆ ให้พระสมณโคดมช่วยอบรมกิริยามารยาทเสียเลย”

วันต่อมา พวกเขาก็พาเด็กๆ เหล่านั้นไปเข้าเฝ้าพระพุทธเจ้าภายในวัดพระเชตวัน สนทนาปราศรัยกับพระองค์แล้วนั่ง กราบทูลมอบเด็กๆ ให้ทรงช่วยสั่งสอนอบรมให้ถึงพร้อมด้วยความดีด้วย

พระพุทธเจ้าทรงตรวจดูอัธยาศัยของผู้ปกครองเหล่านั้นแล้วตรัสว่า

“สัตว์ทั้งหลายผู้มีความเห็นในสิ่งที่ไม่มีโทษว่ามีโทษ เห็นสิ่งที่มีโทษว่าไม่มีโทษ ยึดมั่นความเห็นผิดอย่างนี้ ย่อมไปสู่ทุคติ

ส่วนสัตว์ทั้งหลายผู้มีความเห็นในสิ่งที่มีโทษว่ามีโทษ เห็นสิ่งที่ไม่มีโทษว่าไม่มีโทษ ยึดมั่นความเห็นถูกอย่างนี้ ย่อมไปสู่สุคติ”

ในกาลจบพระเทศนา พวกเขาขอถึงพระรัตนตรัย ต่อมาเข้าเฝ้าฟังธรรมอีกก็บรรลุอริยผล

(ดู ติตถิยสาวกวัตถุ : ธ.อ.๔/๑๖๘-๑๗๐, ขุ.ธ.ข้อ ๓๒)

คติสำคัญของเรื่อง

ความเห็นเป็นเพียงความคิด
ไม่ได้มีคุณมีโทษมากมายอะไร
ความเห็นจะกลายเป็นโทษ
ต่อเมื่อความเห็นนั้นเป็นสิ่งผิดพลาด
ที่ถูกความชอบใจคือตัณหา เข้ายึดไว้อย่างมั่นคง