คำถามที่ ๒๓

การมีครอบครัว มีลูก สำคัญหรือจำเป็นไหม

คำตอบ

เอ มันก็ไม่จำเป็น ถ้าจำเป็นอาตมาก็แย่เลย การมีลูกนั้นก็สำคัญ ถ้าคนไม่มีลูกแล้วมนุษยชาติก็สูญหายไป จะไม่มีใครในโลก คำถามต่อไปว่า ถ้าอยากมีแล้วไม่มี แต่ร่างกายสมบูรณ์ดี อาจเป็นเพราะกรรมเก่าใช่หรือไม่ ควรทำอย่างไร ก็ถือว่าเป็นบุญของเรา ถ้าพูดตรงๆ นะ พูดเป็นพระหน่อยคือ สำหรับผู้ที่มุ่งมั่นต่อมรรคผลนิพพานจริงๆ ไม่มีดีกว่าเพราะเป็นสิ่งผูกพัน เป็นอุปสรรคในการปฏิบัติพอสมควร แต่ถ้ามีก็ไม่ใช่ว่าเป็นอุปสรรคที่ทำให้บรรลุธรรมไม่ได้ แต่ก็ทำให้ยากขึ้น

ถ้าอยากมีลูก แต่ไม่รู้ทำไมไม่มีเสียทีทั้งๆ ที่ไปตรวจแล้ว หมอก็บอกว่าปกติ อาตมาถือว่านี่ก็เป็นบารมีที่บอกว่าชาตินี้ไม่ต้องมีดีกว่า ให้เราปฏิบัติธรรมแบบไม่ต้องมีกังวล มันอยู่ที่เราที่จะไม่เป็นทุกข์กับเรื่องที่เกิดขึ้น ให้ได้กำไรจากสิ่งที่เป็นอยู่ ถ้าอยากมีลูก หรือว่ามีลูกแล้ว เราก็ต้องทำหน้าที่ในการเป็นพ่อ เป็นแม่ให้ดีที่สุด ทำให้เป็นส่วนหนึ่งของการปฏิบัติธรรมเท่าที่จะทำได้

ถ้าไม่มีลูกแล้วก็ทำความเป็นคนไม่มีลูกให้ดีที่สุด ให้ได้กำไร ให้ได้ความสุขจากการไม่มีลูกให้มากที่สุด คือแนวทางอันเดียวกัน มุ่งที่ความสุขและประโยชน์ ถ้าหากว่าไม่มีลูก ก็มีโอกาสจะปรนนิบัติคุณพ่อคุณแม่มากกว่าผู้ที่มีลูก เป็นต้น โอกาสจะไปวัด ไปเมื่อไหร่ ก็ไม่ต้องเป็นห่วงเรื่องลูกว่าลูกยังเล็กอยู่ ยังไปไม่ได้ อยากไปวัดอยากไปปฏิบัติธรรมเมื่อไหร่ก็ได้ นั่นคือความคล่องตัวของคนไม่มีลูก

แต่ถ้ามีลูกแล้ว การที่เราฝึกอบรมให้ลูกดี ให้ลูกได้เกิดศรัทธาในพระพุทธศาสนา ให้ลูกได้พัฒนาจิตใจ นี่ก็น่าจะเป็นความสุขมากเหมือนกัน ถ้าสามารถอบรมลูกให้เป็นเด็กมีศรัทธา มีความเพียรในการทำความดี เป็นเด็กเสียสละ ไม่เห็นแก่ตัว มีน้ำใจ เป็นลูกมีปัญญา เป็นที่พึ่งของตนได้ ก็น่าภูมิใจ เอาเป็นว่าต้องเป็นอย่างไรนี่ก็ล้วนแต่ใช้ได้ทั้งนั้น ผู้มีปัญญาสามารถได้ความสุข ถ้าผู้มีปัญญามีลูก ก็สามารถได้ความสุขกับการมีลูก ไม่มีลูกก็มีความสุขจากการไม่มีลูก

อาตมาอยู่อุบล ๒๐ กว่าปี ธรรมเนียมทางโน้นเราจะเรียกผู้ชายที่เข้าวัดว่า พ่อออก ถ้าเป็นผู้หญิงก็ แม่ออก มีพ่อออก แม่ออก เยอะแยะเป็นร้อย ลูกก็เยอะ พระเณรที่มาบวชที่วัดระหว่างที่อาตมาทำหน้าที่เป็นเจ้าอาวาส ก็ถือว่าเหมือนกับเป็นลูก ญาติโยมที่มาปฏิบัติธรรมเราก็ถือว่าเป็นลูกได้ คือเป็นผู้ที่เราได้ช่วยอบรมให้ได้เป็นคนดีขึ้น มีความสงบ มีปัญญามากขึ้น ฉะนั้นเรื่องของพ่อแม่ เรื่องของลูกมันก็มีหลายประเภทเหมือนกัน

หน้ารวมหนังสือ “คลายปม ๑” พระอาจารย์ชยสาโร