คำสอนของพระมหากัจจายนะ
พระมหากัจจายนะ ผู้เป็นพระอรหันต์ ได้กล่าวสอนผู้ปฏิบัติธรรมะไว้อย่างน่าจับใจว่า
ธรรมดาผู้ปฏิบัติธรรมะ มีตาดีก็ให้ทำเหมือนคนตาบอด
มีหูดีก็ให้ทำเหมือนคนหูหนวก
มีลิ้นเจรจาได้ก็ให้ทำเหมือนคนใบ้
มีกำลังแข็งแรงก็ให้ทำเหมือนคนแก่ทุพพลภาพ
ครั้นมีเรื่องราวบังเกิดขึ้นก็พึงนอนให้สบายเสีย
ดั่งหนึ่งว่ามารดากกลูกให้นอนหลับอย่างเป็นสุขฉันนั้น
อันนี้เป็นธรรมะที่น่าสนใจ
มีตาดีก็ทำให้เหมือนคนตาบอด คือ ไม่ให้ไปสนใจดูอะไร
เรามุ่งเอาธรรมะ เอาบุญกุศล เอาผลกำไรชีวิต
อย่าไปสนใจเรื่องของคนอื่นเขา ให้สนใจแต่หน้าที่ของเราว่า
ขณะนี้เราเป็นอะไร มีหน้าที่ทำอะไร ทำเสร็จแล้วหรือยัง
มีหูดีก็ให้ทำเหมือนคนหูหนวก คือ แม้จะได้ยินเสียงอะไรมาก็ตาม
อย่าไปตะแคงหูฟัง ให้กำหนดเสียว่า “ยินหนอ ยินหนอ” ที่หู มันก็หาย
ถ้าเราไปตะแคงหูฟัง ได้ยินเสียงอะไรปั๊ปก็ไปแล้ว สมาธิก็ไม่ดี
ปัญญาก็เกิดไม่ได้ เกิดกิเลสแทน
มีลิ้นเจรจาได้ก็ให้ทำเหมือนคนใบ้ คือ เราต้องอดทน ไม่ควรพูด
ทำเป็นคนใ้บ้เสีย เหมือนพระพุทธเจ้าของเราครั้งเป็ฯพระเจ้าเตมีย์ใบ้
นักปฏิบัติธรรมไม่ควรพูดมากคุยมาก
มีกำลังแข็งแรงก็ให้ทำเหมือนคนแก่ทุพพลภาพ คือ การเดินจงกรมนั่นแหละ
ให้เดินช้าๆ เหมือนกับคนแก่คนเจ็บ ขวาย่างหนอช้าๆ ซ้ายย่างหนอช้าๆ
จะก้ม จะเหยียด จะคู้ จะเงยอย่างไร กำหนดละเิีอียดเท่าไรยิ่งได้กำไร กิเลสมันกลัว
มีเรื่องรวมบังเกิดขึ้นก็พึงนอนให้สบายเสีย คือ เมื่อมีเรื่องอะไรต่างๆเกิดขึ้นที่ทำให้ใจของเราทุกข์
เราก็หาที่พักนอนเสีย นอนที่ไหนละ ก็นอนกับพระสิ
ไปอยู่กับพระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์ เข้าห้องพระ ปฏิบัิติกรรมฐานโน่นจึงจะหาย
ถ้าง่วงนอนก็ “นอนหนอ นอนหนอ” จนหลับไปด้วยกัน..
นี่แหละ พระมหากัจจายนะ่านสอนไว้น่าฟังเช่นนี้
ที่มา: ปาฐกถาธรรมเรื่อง “คนเราเป็นพระโสดาบันได้อย่างไร” ท่านเจ้าคุณโชดก ญาณสิทธิ
บุญอื่นๆ ที่คุณอาจสนใจ: