เจิมกันจนตัวตาย
เขาเล่าว่ามีพระองค์หนึ่งเป็นอาจารย์ เป็นอาจารย์ไปเที่ยวเจิม เขาจะเปิดโรงงานก็ไปเจิมป้ายบ้าง เจิมเครื่องจักรบ้าง เจิมใบพัดบ้าง เจิมอะไรเรื่อยมา มีชื่อมีเสียงในการเจิม ทีนี้วันนั้นเขาจะเปิดโรงสีที่ตะพานหิน จังหวัดพิจิตร เขาจะเปิดโรงสีก็นิมนต์หลวงพ่อนั้นไปทำพิธีเจิมด้วย ท่านก็เจิม พอเจิมปั๊ป แล้วไปยืนเจิมใกล้กับเครื่องยนต์วงล้อกังหัน ไปยืนตรงนั้น พอเจิมปั๊ป คนงานมันว่าได้ฤกษ์แล้ว มันก็สตาร์ตเครื่อง เครื่องมันก็เดิน พอเครื่องเดินจีวรมันก็ปลิวไปเข้าในสายพาน จีวรติดเข้าไปในสายพานที่กำลังหมุน หมุนแล้วจีวรห่มแน่น พอติดเข้าไปแล้วมันดึงตัวท่านเข้าไปด้วย คนช่างเครื่องมันก็มองไม่เห็น มันก็สตาร์ตเครื่องเดินไป ท่านก็เลยติกเข้าไปในเครื่องด้วย เลยสีเสียด้วย แต่ว่าสีแล้วขายไม่ได้ เพราะไม่ใช่ข้าวสาร กลายเป็นสีแล้วก็เอาไปทำศพกันเท่านั้นเอง
อาตมาไปเทศน์ที่นั่น เขาก็เล่าให้ฟังว่าหลวงพ่อที่ไปเจิมถูกเครื่องโรงสีดูดเข้าไปตายแล้ว เจิมอย่างไร เจิมจนตัวตาย อย่างนี้มันกผ็ไม่ได้เรื่อง แสดงว่าวิชาเจิมมันช่วยคนไม่ได้ เจิมจนหลวงพ่อผู้เจิมตายแล้วมันจะช่วยได้อย่างไร ทีนี้เราที่ชอบเจิมๆกันอยู่มันไม่ได้เรื่องอะไร เจิมกันไปอย่างนั้น หลอกว่ามันเป็นสิริมงคลอย่างนั้นอย่างนี้ อย่างนี้เขาเรียก “สีลัพพตปรามาส” คือการเชื่อในสิ่งที่เป็นพิธีรีตองว่าจะบันดาลให้ตนสำเร็จอย่างนั้นอย่างนี้ มันไม่ใช่เรื่องถูกต้อง ไม่ใช่เรื่องปัญญา แต่เป็นความเขลาชนิดหนึ่งที่ทำกันอยู่ทั่วๆไป ในประเทศไทยเราทำกันเรื่อยไปมากมายก่ายกอง
นี่เป็นความเขลาอย่างหนึ่ง ไม่ใช่เรื่องสลักสำคัญอะไรในวงการพระศาสนา ทำด้วยความเขลา ทำจนอาจารย์ก็ตายไปด้วยการเจิม ได้ฟังแล้วก็นึกขำในใจว่า เออ เจิมจนตายไปเลย อย่างนี้มันก็ไม่ได้เรื่องอะไร
ที่มา ปาฐกถาธรรมเรื่อง “อยู่ด้วยการพิจารณา” วันที่ ๒ ธันวาคม ๒๕๒๒
บุญอื่นๆ ที่คุณอาจสนใจ: