ชีวิตนี้เป็นประดุจผ้าขี้ริ้ว (หลวงปู่เจี๊ยะ จุนโท)
“ชีวิตนี้เป็นประดุจผ้าขี้ริ้ว เป็นเหมือนถังขยะที่คอยเก็บอานิสงส์ของกรรมดีชั่ว แล้วก็ให้ผลแก่เราเป็นผู้เสวย ถ้าเรานำชีวิตที่เราพิจารณาเห็นด้วยปัญญาอันยิ่งเองแล้วน้อมพิจารณาให้เกิดธรรมขึ้นภายในใจ ธรรมที่เกิดขึ้นภายในใจนั่นแหละจะเป็นเหมือนผ้าขี้ริ้วห่อทองขึ้นมาทันที เพราะร่างกายของคนนี้ไม่มีค่า มันมีค่าอยู่ที่หัวใจที่มีธรรม รูปธรรมทุกๆ อย่างจึงเป็นผ้าขี้ริ้ว นามธรรมคือหัวใจที่ฝึกปฏิบัติจนได้เห็นธรรมตามความสามารถ นั่นแหละเป็นทอง คือ สมบัติอันล้นค่า ปรากฏเด่นขึ้นมาเป็นสักขีพยาน
แต่ถ้าพวกเราไม่สนใจการฝึกจิตรักษาใจสร้างคุณงามความดีแล้วละก็ คนประเภทนี้ก็อาจเรียกว่า “ผ้าขี้ริ้วห่อก้อนขี้หมา” เพราะเกิดมาเป็นมนุษย์ไม่รู้ัจักค่าของคนแล้วยังไม่พอ ยังกลับไม่รู้จักค่าของคุณงามความดีด้วย คือ ปฏิเสธความดี แต่จิตนี้มั่งมีไปด้วยความชั่วเสีย เกิดเป็นคนแต่ใจไพล่ไปในทางเปรตผี รูปร่างแบ่งแยกมนุษย์ให้รู้ว่า สวย-ขี้เหร่อย่างใด ใจก็แบ่งแยกมนุษย์เรื่องดี-ชั่ว สะอาด-สกปรกได้อย่างนั้นเหมือนกัน
เกิดเป็นคนเหมือนกัน แต่ใจมันไม่เหมือนกัน ใจนี่แหละทำให้คนต่างกัน ไ่ม่ใช่ร่างกาย ทรัพย์สมบัติเงินทองของนอกกาย
จากหนังสือ “ประวัติพระครูสุทธิธรรมรังษี (หลวงปู่เจี๊ยะ จุนโท) พระผู้เป็นดั่งผ้าขี้ริ้วห่อทอง” โดย พระครูสุทธิธรรมรังษี (หลวงปู่เจี๊ยะ จุนโท)
บุญอื่นๆ ที่คุณอาจสนใจ: