ทำบาปเพราะไม่เห็นบาป – แต่งใจ จำเป็นกว่าแต่งกาย (หลวงปู่ชา)
“เราจะเห็นธรรมได้ด้วยการภาวนา จึงเกิดปัญญามองเห็นสิ่งที่คนทั่วไปมองเห็นว่าเป็นของดีกว่า เขาว่าสวยแต่เรามองเห็นว่าไม่สวย เขาเห็นว่าเป็นแก่นสาร เรามองเห็นว่าเป็นของไม่มีแก่นสาร เพราะใจเราสว่าง ถ้าเรามีจิตใจมืดจะมองไม่เห็น การกินอาหารคำเดียว เราเคี้ยวไปเคี้ยวมาอยู่ รู้สึกว่าอร่อยมาก ทั้งที่มีน้ำลายปนอยู่ ถ้าคายออกมาพิจารณา เอาเข้าไปใหม่เราจะมีควารู้สึกอย่างไร รู้สึกว่าเอาเข้าไปในปากยากจริง บางคนอาจจะไม่เอาเข้าปากอีก ทั้งๆ ที่อาหารคำเก่าที่เราเห็นว่าอร่อยนั้นแหละ เพราะเกิดความรู้สึกขึ้นมาว่าน่าเกลียด สกปรกเหมือนอาเจียนสุนัข ทำไมคนเราจึงทำบาปได้ เพราะเขามองไม่เห็นเหมือนคำข้าวที่เขาเคี้ยวปนน้ำลาย เห็นว่าอร่อยก็กลืนลงไปโดยไม่เคยคายออกมาพิจารณา ส่วนผู้มองเห็นบาปไม่กล้าทำ ก็เหมือนกับคนที่คายคำข้าวออกมาพิจารณาดูรู้แน่ใจจึงไม่กล้าทำ
คนที่พูดถึงเรื่องบาป แต่ยังทำบาปอยู่เพราะเขาไม่เห็นบาปเหมือนคนไม่เห็นคำข้าวนั่นแหละ เพราะมีความหลงอยู่อย่างนี้ ถ้าพิจารณาเห็นแน่ชัดเป็นปัจจัตตังแล้ว จะไม่ยอมทำบาปเลย เราเป็นสัตว์นรกก็ไม่รู้จักไฟนรกมันร้อนกว่าไฟธรรมดามาก เราฆ่าเขาลักของเขาหรือทำความชั่วอื่นๆ ไฟมันก็ตามไหม้ แม้จะลงแช่อยู่ในน้ำ ไฟมันก็ตามไหม้ ทำไม่ดีเกิดความทุกข์ ชื่อว่า “นรก” คนทำความดี ใจสบายจึงไม่ตกนรก พระพุทธองค์ตรัสสอน “ให้แต่งใจ” มิใช่ให้แต่งที่ผม ที่คิ้ว ที่เล็บ ที่ปาก ของที่จำเป็นกว่านั้นไม่แต่ง กลับไปแต่งที่ไม่สำคัญ จึงเป็นคนที่น่าสงสารมาก”
จากหนังสือ “ความสงบอยู่ตรงไหน” โดย พระโพธิญาณเถร (ชา สุภัทโท)
บุญอื่นๆ ที่คุณอาจสนใจ: