เรื่องเล่าที่ ๑๑ หลวงปู่ซือยุน

ครั้งหนึ่งท่านอาจารย์เล่าเรื่องหลวงปู่ซือยุนซึ่งบรรลุอรหันต์ขณะฉันน้ำชา ซึ่งเป็นการบรรลุธรรมที่ท่านว่าท่านชอบมากและหวังจะเจริญรอยตาม หลวงปู่ซือยุนเป็นครูบาอาจารย์ที่ชาวจีนสมัยก่อนคอมมิวนิสต์ยึดครองอำนาจเคารพนับถือที่สุด ท่านเป็นผู้ที่ปฏิบัติเข้มข้น เมื่อท่านกำหนดจะทำอะไร ท่านจะทำสิ่งนั้นอยู่เป็นระยะเวลานาน เช่นเมื่อท่านเดินทางไปที่ภูเขาศักดิ์สิทธิ์แห่งหนึ่งเพื่อปฏิบัติภาวนาด้วยการเดินเวียนเทียน ท่านก็เดินเวียนเทียนอยู่เช่นนั้นถึงเจ็ดปี… ขอย้ำว่าเจ็ดปี ไม่ใช่เจ็ดวัน…

ขณะที่คอมมิวนิสต์กำลังพยายามยึดครองอำนาจในประเทศจีน หลวงปู่อายุเกือบร้อยปีแล้ว ตอนแรกๆ พวกคอมมิวนิสต์ยังไม่กล้าทำอะไรท่าน เพราะยังไม่แน่ใจในอำนาจและกลัวชาวบ้านจะโกรธแค้น มาถึงช่วงปฏิวัติวัฒนธรรมหลวงปู่ก็อายุร้อยกว่าปีแล้ว แม้ท่านจะอายุมากขนาดนั้นคอมมิวนิสต์ก็ยังถือว่าหลวงปู่เป็นเสี้ยนหนามที่คาใจพวกเขาอยู่

คืนวันหนึ่งทหารหนุ่มกลุ่มหนึ่งกินเหล้าเข้าไปจนเมาเต็มที่ เขาบึ่งรถไปที่วัดหลวงปู่ ลากท่านออกมาจากกุฏิ แล้วรุมกันทุบตีเตะต่อยหลวงปู่อย่างโหดร้ายทารุณด้วยความคึกคะนองและขาดสติจนท่านแน่นิ่งไป เขาหัวเราะดีใจอย่างบ้าคลั่งว่าได้ทำให้ “กาฝากสังคม” ตายไปอีกหนึ่งก่อนจะบึ่งรถกลับไปกินเหล้าต่อ

บรรดาลูกศิษย์ลูกหาออกมารับร่างหลวงปู่ด้วยความเศร้าสลด ท่านยังไม่มรณภาพแต่โอกาสที่ท่านจะรอดแทบเป็นไปไม่ได้เพราะทหารรุมทำร้ายท่านสาหัสนัก พวกพระจนปัญญาไม่รู้จะช่วยท่านอย่างไร จึงได้แต่ผลัดเวรกันนั่งเฝ้าทั้งคืนคอยว่าท่านจะหมดลมหายใจเมื่อใด พระที่เฝ้าอยู่สังเกตเห็นว่าหลวงปู่ยังไม่ยอมตาย ท่านนอนนิ่งๆ ใช้พลังสมาธิรักษาร่างกายอันบอบช้ำของท่านอย่างเต็มที่ จนพระหลายๆ รูปเกิดความประทับใจ

อย่างไรก็ตามมีพระบางรูปที่เกิดอกุศลจิต เมื่อเห็นหลวงปู่พยายามจะมีชีวิตรอดทั้งๆ ที่น่าจะตายแล้ว ท่านคิดว่าหลวงปู่กลัวตายและยังยึดมั่นถือมั่นหวงสังขารจนไม่ยอมปล่อย ถ้าท่านเองอายุเท่านี้ และได้รับบาดเจ็บขนาดนี้ ท่านคงยอมปล่อยวางและละสังขารเป็นแน่

เมื่อหลวงปู่ฟื้นขึ้นมา พระปากกล้ารูปหนึ่งได้ถามข้อข้องใจ

พระลูกศิษย์ “หลวงปู่ครับ ผมสังเกตเห็นท่านพยายามฝืนสังขารอย่างสุดๆ หลวงปู่กลัวตายหรือครับ”

หลวงปู่ยิ้มด้วยเมตตา ท่านรู้ทัน แต่ท่านไม่ถือสา

หลวงปู่ “หลวงปู่ไม่ได้กลัวตายหรือหวงสังขารของหลวงปู่หรอก แต่หลวงปู่สงสารพวกทหารหนุ่มๆ เหล่านั้น เขายังอยู่ในวัยประมาทแล้ว เขาก็โดนล้างสมองให้เกลียดพระด้วย ถ้าเขาฆ่าหลวงปู่สำเร็จ สิ่งที่เขาทำจะเป็นอนันตริยกรรม อันจะเป็นเหตุให้เขาต้องตกนรกอเวจีหมกไหม้ชั่วกัปป์ชั่วกัลป์ หลวงปู่จึงต้องฝืนสังขาร พยายามรักษาตัวให้หาย พวกทหารหนุ่มจึงจะพ้นกรรมหนักได้ ต่อไปเขาอาจจะสำนึกบาปแล้วกลับตัวกลับใจกลายเป็นคนดีก็ได้ พวกเราควรจะให้โอกาสพวกเขานะ”

ลูกศิษย์ลูกหาฟังแล้วซาบซึ้งใจยิ่งในเมตตาธรรมของหลวงปู่ หลวงปู่พยายามใช้พลังสมาธิรักษาตัวจนพ้นขีดอันตราย ไม่ใช่เพราะกลัวตาย แต่เพราะเมตตาคนที่ทำร้ายท่าน เป็นห่วงกลัวว่าเขาจะตกนรก ท่านอาจารย์จึงให้พวกเราเอาหลวงปู่ซือยุนเป็นสังฆานุสติ ใครมาล่วงเกินด่าว่าเราอย่างรุนแรงในเรื่องที่เราไม่ได้ทำ ถ้าเทียบกับเรื่องของหลวงปู่แล้ว มันก็แค่นิดเดียวเท่านั้นเอง

จาก “โหลหนึ่งก็ถึง คุณธรรม ๑๒ ประการเพื่อความสำเร็จในการศึกษาวิถีพุทธ”