เรื่องเล่าที่ ๗ บทเรียนจากเนปจูน

มูลเหตุสำคัญของความไม่รู้จักพอก็คือ “ความโลภ” และคนที่โลภอยากได้อะไรๆ มากๆ สุดท้ายแล้วก็มักจะเป็นดังสุภาษิตที่ว่า “โลภมากลาภหาย” นั่นเอง

จะเล่านิทานฝรั่งให้ฟังเรื่องหนึ่ง… เป็นเรื่องของเนปจูน ซึ่งเป็นเทพองค์หนึ่งที่อาศัยอยู่ใต้ท้องทะเล นิทานไทยมีเทพที่อยู่ใต้ทะเลไหม? ส่วนมากเรามีแต่พญานาคนะ เทพเนปจูนนี้มีรสนิยมพิเศษ คือชอบเสียงเพลงมาก ส่วนบนบกก็มีหญิงสาวคนหนึ่งซึ่งเป็นคนเลี้ยงวัว ผู้หญิงคนนี้มักจะต้อนวัวมากินหญ้าที่ทุ่งหญ้าแถวชายทะเล เนปจูนเกิดความพออกพอใจและเอ็นดูผู้หญิงคนนี้มาก เพราะอะไร? ก็เพราะเวลานางต้อนวัวมากินหญ้า นางจะร้องเพลงไปด้วย เสียงขอนางน่าจะเพราะนะ นอกจากวัวจะชอบ เทพเนปจูนก็ชอบด้วย

วันหนึ่งขณะที่ผู้หญิงคนนี้เดินลงไปที่ชายหาด สงสัยวันนั้นคงจะร้องเพลงโปรดของเนปจูน เทพเนปจูนจึงถามนางว่า…

“เธอต้องการอะไรบ้างไหม ฉันจะหาให้” เนปจูนถามด้วยความรู้สึกเอ็นดู

“ดิฉันเป็นคนเลี้ยงวัว อยากได้วัวเจ้าค่ะ” เธอตอบด้วยความดีใจว่าจะได้วัว

เนปจูนจึงเสกวัวให้เธอหนึ่งตัว พบกันครั้งต่อไป เนปจูนก็ขอให้หญิงเลี้ยงวัวร้องเพลงให้ฟัง เสร็จแล้วก็ถามคำถามเดิม

“เธอยังต้องการอะไรอีกบ้างไหม ฉันจะหาให้” หญิงเลี้ยงวัวก็ยังต้องการวัวเพิ่มอีก เนปจูนจึงเสกวัวให้กับเธอทุกครั้งที่เธอขอ หญิงเลี้ยงวัวคนนี้ก็ได้ใจ ร้องขอแต่วัวไม่เลิก จนกระทั่งชายหาดแห่งนั้นมีแต่วัวเต็มไปหมด

วันหนึ่งหญิงเลี้ยงวัวมานับวัวที่ชายหาด ตอนนี้นางมีวัวมากมายจนนับแทบไม่ไหวแล้ว แต่นางก็พยายามจะดูว่ายังมีที่ว่างที่จะหาวัวมาเพิ่มได้อีกไหม แล้วก็เห็นว่าทั่วทั้งชายหาดมีเพียงจุดๆ เดียวที่ยังไม่มีวัวยืน แต่ตรงนั้นมีก้อนหินใหญ่ๆ กองอยู่

ด้วยความโลภอยากได้วัวเพิ่ม ผู้หญิงคนนั้นก็เลยออกแรงยกก้อนหินออกจากชายหาดโยนทิ้งตู้มลงไปในทะเล จะได้มีพื้นที่เพิ่มเพื่อขอวัวอีก ช่างบังเอิญเหลือเกินที่เนปจูนกำลังจะโผล่ขึ้นมาจากทะเลพอดี เพื่อจะมานับจำนวนวัวว่ามีทั้งหมดกี่ตัวแล้ว ก้อนหินใหญ่ที่ผู้หญิงคนนั้นโยนลงไปก็หล่นตุ๊บลงกลางศีรษะของเนปจูนพอดิบพอดี

เนปจูนโกรธมากที่หญิงเลี้ยงวัวคนนี้ไม่รู้จักคำว่า “พอ” จึงให้บทเรียนด้วยการเสกวัวทั้งหมดให้หายวับไปเลย… หญิงเลี้ยงวัวร้องไห้โฮด้วยความเสียดายที่ต้องสูญเสียวัวทั้งหมดไปเพราะความโลภไม่รู้จักพอของตัวเอง

อ่านเรื่องอื่นๆ จากหนังสือ “โหลหนึ่งก็ถึง: คุณธรรม ๑๒ ประการเพื่อความสำเร็จในการศึกษาวิถีพุทธ”