… ถ้าเราแผ่เมตตาให้คนอื่นหรือมีปรารถนาดีต่อผู้อื่น เข้าใจว่าคนนั้น หรือบุคคลอื่นจะรู้สึก ต้องรู้สึกว่ามีปรารถนาดีต่อผู้อื่นต่อบุคคลนั้นขึ้นในใจของเราก็ต้องรู้สึกว่ามีคนอื่นมาปรารถนาดีต่อเรา ฉะนั้นเป็นการยืนยันว่า การปรารถนาดีต่อผู้อื่นทำให้ผู้อื่นปรารถนาดีต่อเรา และปรารถนาดีต่อเรา อันนี้เองที่เป็นความสุข…

พระราชดำรัส
พระราชทานแก่ผู้นำลูกเสือชาวบ้านกรุงเทพมหานคร
ณ พระตำหนักภูพิงคราชนิเวศน์
วันเสาร์ที่ ๑๑ กุมภาพันธ์ ๒๕๒๑