คำถามที่ ๓๙

ผู้ที่มีครอบครัวและลูกที่โตแล้วได้มีโอกาสมาปฏิบัติธรรมเอง ได้รับความสุขความสงบถือว่าเป็นการละเลยหน้าที่ที่ทำเป็นประจำทางบ้าน อาจจะทำให้สามีและลูกๆ เดือดร้อนบ้าง พระอาจารย์มีความคิดเห็นอย่างไร

คำตอบ

เราเองก็ต้องรู้จักหน้าที่ของตนว่าการปลีกตัวจะมีผลกระทบต่อครอบครัวเราหรือไม่ ถ้าหากว่าทางบ้านห้ามหรือขอร้องไม่ให้ไป เราไม่ยอม เราก็ดื้อ เราไปปฏิบัติ จิตใจก็ไม่ค่อยสงบอยู่แล้ว เพราะมันรู้สึกรีบๆ ไม่ได้จัดการเรื่องให้เรียบร้อย เพราะฉะนั้นเราต้องทำให้ทางบ้านเข้าใจ เราต้องมีเหตุมีผล อธิบายอานิสงส์ของการปฏิบัติที่เกิดขึ้นว่ามันไม่ใช่เรื่องส่วนตัว ว่ามีผลดีต่อชีวิตครอบครัวเราด้วย ทำให้เราเป็นลูกที่ดีขึ้น เป็นสามีภรรยาที่ดีขึ้น เป็นพ่อเป็นแม่ที่ดีขึ้นอย่างไร

มีข้อสังเกตอีกอย่างหนึ่ง บางทีใครจะไปเที่ยวไปต่างประเทศไปซื้อของ หรือไปเที่ยวชายทะเลหรือไปเล่นการพนัน ทางบ้านไม่เห็นจะว่าอะไรเลย ก็ไปเถอะ ไปหาความสุขยินดีด้วย แต่พอจะมาปฏิบัติธรรมกลายเป็นการละเลยหน้าที่ อาตมาไม่เข้าใจเหมือนกัน มันไม่ใช่เรื่องที่จะต้องรู้สึกผิด เราทำหน้าที่ของเราก็สมควร บางคนถือว่าการไปซื้อของหรือการไปเที่ยวการทำอะไรต่ออะไรก็เป็นการหาความสุขของเขา เราก็ไม่ว่าอะไร บางทีเราก็ชอบเหมือนกัน แต่เราถือว่าการปฏิบัติธรรมเป็นทางไปสู่ความสุขที่สูงกว่า เราก็ควรจะให้เวลา อย่างเช่นเข้าร่วมปฏิบัติธรรม จะเข้าที่ บ้านพอ ปีละครั้ง ไม่น่าเป็นการละเลยหน้าที่ของตนเท่าไหร่นะ ที่สำคัญคือการทำให้คนรอบข้างจะเป็นคุณพ่อ คุณแม่ สามี ลูกให้เข้าใจเรา ไม่ใช่ว่าเราจะต้องไปชักชวนให้เขามา ไม่ต้องไปเทศน์ให้เขาฟัง ให้เขารำคาญ แต่ทำอย่างไรให้เขาเข้าใจว่าทำไมเราชอบและมาทางนี้ รู้สึกว่าเราได้อะไรบ้างให้เขาเข้าใจเรา เขาอยากหาความสุขของเขาเราก็ไม่ว่า แต่เราก็ควรจะมีโอกาสหาความสุขของเราบ้าง

หน้ารวมหนังสือ “คลายปม ๑” พระอาจารย์ชยสาโร