พระผู้มีพระภาคเจ้า ประทับอยู่ ณ พระเชตวัน พราหมณ์ชรา มีอายุได้ ๑๒๐ ปี เข้ามาเฝ้าพระผู้มีพระภาคเจ้า แล้วกราบทูลว่า

“ข้าพเจ้าเป็นพราหมณ์ ล่วงกาลผ่านมาจนถึงปัจฉิมวัยแล้ว ยังไม่ได้ทำความดี ยังไม่ได้สร้างกุศล ยังไม่ได้ทำเครื่องป้องกันภัย ขอพระโคดมผู้เจริญ ได้โปรดทรงโอวาทพร่ำสอนข้าพเจ้า อันจะพึงเป็นไปเพื่อประโยชน์ เพื่อความสุขแก่ข้าพเจ้าสิ้นกาลนานเถิด”

พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสว่า

 

“ดูก่อนพราหมณ์ สัตว์โลกทั้งหลาย
ถูกความเกิด นำไปสู่ ความแก่
ถูกความแก่ นำไปสู่ ความเจ็บ
ถูกความเจ็บ นำไปสู่ ความตาย
ถูกความตาย นำไปสู่ ความเกิดอีก”

“ท่านพึงสำรวม กาย วาจา ใจ
ให้เป็นที่พึ่งในภพหน้าเถิด

เมื่อเรือนถูกไฟไหม้
เจ้าของขนของสิ่งใดออกไปได้
สิ่งนั้นจักเป็นประโยชน์แก่เจ้าของ

เหมือนสัตว์โลก อันชรา และมรณะ แผดเผาอยู่
ชนทั้งหลายพึงขนสิ่งของออก ด้วยการให้ทานเถิด
สิ่งที่ให้เป็นทานแล้ว ย่อมได้ชื่อว่า
ได้ขนออกแล้วอย่างดี”

ตรัสดังนี้แล้ว พระผู้มีพระภาคทรงให้พราหมณ์สมาทานศีล

พราหมณ์สมาทานศีลแล้ว พยายามรักษาให้บริสุทธิ์บริบูรณ์จนตลอดชีวิต เมื่อสิ้นชีพแล้วได้ไปอุบัติในเทวโลก