สุขสามเณร เป็นลูกศิษย์ของพระสารีบุตร วันหนึ่ง พระสารีบุตรพิจารณาเห็นว่า สุขสามเณรจะสิ้นอายุขัยในเวลาเย็น จึงบอกให้สามเณรกลับไปกราบลามารดาบิดา

ในระหว่างเดินทางกลับบ้าน สามเณรพบปลาตัวหนึ่งกำลังจะตาย ดิ้นรนกระเสือกกระสนอยู่ในโคลนเลนที่แห้งขอด สามเณรจึงลุยโคลนไปช่วย นำปลาตัวนั้นไปปล่อยในแม่น้ำใหญ่ แล้วเดินทางต่อไป

เมื่อถึงบ้าน มารดาบิดาได้ทราบว่าสามเณรจะหมดอายุก็เศร้าโศกเสียใจ จัดแต่งที่นอนให้สามเณรในห้อง เพื่อให้สามเณรเตรียมตัว

จวบจนเวลาเย็นผ่านไป ล่วงเข้าสู่กลางคืน สุขสามเณรก็ยังไม่ตาย

เช้าวันรุ่งขึ้น สุขสามเณรจึงขอลาโยมมารดาบิดากลับไปกราบพระสารีบุตร เพื่อขออยู่บำเพ็ญสมณธรรมกับท่านต่อไปตามเดิม

พระสารีบุตรเมื่อเห็นสุขสามเณรกลับมาโดยสวัสดี จึงถามว่า

“สามเณร ระหว่างเดินทางกลับบ้าน เธอได้ทำอะไรบ้าง”

สุขสามเณรจึงเล่าถวายพระสารีบุตร ถึงเรื่องที่ตนได้ช่วยชีวิตปลาตัวหนึ่งจากบ่อโคลน แล้วเอาไปปล่อยในแม่น้ำใหญ่

พระสารีบุตรยิ้มให้สามเณร แล้วกล่าวว่า

“ด้วยอานิสงส์ของการช่วยชีวิตปลานี้เอง
ทำให้เธอมีอายุยืนยาวต่อไป”

สุขสามเณรบำเพ็ญสมณธรรมต่อมาอีกไม่นาน ก็บรรลุพระอรหัตผล