คำถามที่ ๒๐

นั่งสมาธิบางครั้งจะนึกถึงการทำผิดศีลข้อต่างๆ ในอดีตตั้งแต่สมัยเด็ก แม้ปัจจุบันจะรักษาศีลห้าบริสุทธิ์ แต่เมื่อนึกถึงบาปกรรมที่เคยทำ จิตใจมีความเศร้าหมอง ทุกวันนี้พยายามสร้างแต่กรรมดี อุทิศส่วนบุญกุศลให้เจ้ากรรมนายเวรเสมอ แต่พอใจคิดถึงกรรมไม่ดีที่เคยสร้างไว้ก็ไม่สบายใจ ขอพระอาจารย์โปรดแนะนำว่าควรทำอย่างไร

คำตอบ

ขอให้เข้าใจว่าความเศร้าหมองไม่ใช่สิ่งดี แต่เป็นกิเลส เป็นความยึดมั่นถือมั่นที่เรามีหน้าที่ต้องปล่อย บางทีเรามักจะคิดผิดว่าความรู้สึกว่าตัวเองมีความผิดหรือการว่าตัวเองเป็นการพิสูจน์ว่าเราเป็นคนดี เราเสียใจจริงๆ ที่ทำอย่างนั้น ถ้าไม่มีความรู้สึกว่าผิดอยู่ในใจเหมือนว่าเราหน้าด้าน หรือว่าเราไม่มีความละอายเลย อันนี้เราต้องแยกแยะในเรื่องที่เคยเกิดขึ้นนานแล้ว ๑๐-๒๐-๓๐ ปีแล้ว เราต้องแผ่เมตตาให้กับคนที่เราเคยเป็นในอดีต ถือเหมือนว่าคนนั้นเป็นน้องของเรา

สิ่งที่เราทำได้ เช่น เอารูปถ่ายเก่าๆ มาเพ่งกสิณแล้วมองตัวเราสมัยนั้นเหมือนเป็นน้อง แล้วก็ให้อภัยน้องที่ทำความไม่ดี หรือว่าเรานึกภาพตัวเองในสมัยนั้น ในเวลาเรานั่งสมาธิก็เช่นเดียวกัน เราก็ให้อภัย นึกถึงตัวเองเหมือนน้องเข้ามากราบขอขมาเรา เราก็ให้อภัย ทำพิธีขอขมาอยู่ในใจเรา เป็นจินตนาการ บางทีเราใช้จินตนาการความคิดในทางสร้างสรรค์ในทางคลี่คลายอารมณ์เรื้อรังได้ อันนี้ก็เป็นกุศโลบายอย่างหนึ่งที่จะให้เรื่องเก่าแก่ทั้งหมดไปไม่ต้องไปแบกตลอดชีวิต มันพอแล้ว ไม่มีใครหรอกที่จะไม่ผิดพลาด แต่มันสำคัญว่าผิดพลาดแล้วก็ต้องบอกตัวเองว่าจะไม่ทำอีกต่อไป

น้ารวมหนังสือ “คลายปม ๑” พระอาจารย์ชยสาโร